[EGOT] When a Warrior turned into a Babysitter

posted on 22 May 2014 00:44 by alice-puppet

 

 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 

 

 

 

ไอส์ลากำลังจะไปคิงส์แลนดิ้ง


ดูเหมือนเหตุผลที่คิงอะไรก็ไม่รู้ตายจะมีผลกระทบใหญ่กว่าที่คิด อย่างน้อยก็ทำให้เลดี้เกรย์จอยต้องเดินทางออกจากเกาะเหล็กไปสู่เมืองหลวงอันแสนวุ่นวายแห่งเวสเทอรอส


ไอส์ลาไม่เคยพิศวาสคิงส์แลนดิ้ง


เมืองที่สร้างกำแพงไว้ล้อมรอบเพื่อปกป้องตัวเอง…ในขณะเดียวกันก็กักขังคนข้างในเทียบกับเกาะที่ถูกล้อมไปด้วยท้องทะเลแล้ว ยังไงเธอก็ยังชอบบ้านเมืองเกิดเธอยิ่งกว่า


แต่ถึงนักรบสาวจะไม่ชอบคิงส์แลนดิ้งก็ไม่ได้ทำให้เธอคัดค้านคำสั่งที่ได้รับมอบหมายจากเบื้องบนให้อารักขาเลดี้ออดรี เกรย์จอยไปเมืองหลวงแต่อย่างใด


เรื่องอะไรจะยอมปล่อยให้เลดี้คนสำคัญของเกาะเดินเข้าไปในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยพวกงูที่น่ารังเกียจที่พร้อมจะแอบฉกมาด้านหลังตอนไหนก็ได้กันเล่า


จะว่าไปข้าเก็บมีดที่ได้มาเมื่อปีก่อนไว้ไหนวะ…


ค้นหาในเรือก็ไม่เจอ ไม่ใช่ว่ามีไอ้พวกมือไวที่ไหนฉกไปอีกแล้วนะ อย่าให้รู้นะว่าใคร ข้าจะจับตัดมือแม่งให้หมด เป็นนักรบดีๆเสือกไม่เป็น จะเป็นโจรด้วย ห่า


หญิงสาวเดินยํ่ากลับบ้านที่นานๆทีจะได้กลับซักทีด้วยความหงุดหงิด มือหนาดันประตูกระท่อมเปิดผ่าง ดวงตาสีหมอกกวาดมองไปรอบๆกระท่อมที่แทบจะไม่มีอะไรนอกจากเตียงกับหีบสองสามหีบ ถังไวน์ประติมากรรมชิ้นเอกจอร์ราห์รูปอะไรของมันก็ไม่รู้เธอดูไม่ออกและเข้าไม่ถึงอย่างรุนแรงแล้วก็….


ชั้นหนังสือ


นี่ข้ามีชั้นหนังสือด้วยเหรอวะ……...


หญิงสาวยืนกระพริบตาช้าๆมองสิ่งที่ดูจะเป็นสำหรับคนมีการศึกษาที่ตั้งชิดกำแพงห้องนิ่งๆ บนชั้นหนังสือมีเพียงแค่หนังสือที่อยู่ในสภาพฝุ่นจับเล่มเดียว ไอส์ลาหยิบหรือจริงๆก็คือคีบหนังสือที่ฝุ่นเขรอะออกจากตู้พลางพ่นลมเป่าฝุ่นออกไป เพียงพอให้เห็นชื่อหนังสือ….


จะว่าไปก็ไม่ใช่ว่าไอส์ลาจะไม่มีการศึกษาอะไรหรอก อย่างน้อยก็มีคนสอนการอ่านเขียนให้ช่วงแรกๆที่เริ่มขึ้นเรือเหมือนกัน… บุคคลที่ตอนนี้เป็นกัปตันเรือซีรีปเปอร์แทนอูลริค ไพค์ที่ตกนํ้าตายห่าไปแล้ว


ลีธ ซันเดอร์ลี


.

.

.

.

.


“หนังสือเล่มนี้น่า~เบื่อ”


“แหวะ อ่านไปได้ยังไง แค่เห็นข้าก็ง่วงแล้ว เล่มหนาราวกับหมอน”


“ไม่ใช่ความผิดข้านี่ที่ไอ้เรื่องนี้มันน่าเบื่อจนทำให้ข้าหลับได้ภายในสามหน้าน่ะ!! เฮ้ เอาจริงๆข้าว่าตั้งสามหน้าก็ยาวไปแล้วนะสำหรับเจ้าหนังสือที่มีฤทธิ์เหมือนยานอนหลับนี่”


….ข้าฟันธงเลยว่าถ้าเอาไอ้นี่ไปตบหัวคนดูไอ้เจ้านั่นมันต้องคอหักตายแน่ๆ เฮ้ๆลีธ เจ้าสนใจเอามันไปตบหัวอูลริคดูมั้ยล่ะ”


“(หยีตา) ใครเป็นคนเขียนหนังสือเล่มนี้กันเนี่ย ลายมือทุเรศฉิบหาย ไม่มีเล่มอื่นให้อ่านเหรอลีธ”


“ข้าเบื่อ ~ ”


ว่ากันว่าลีธ ซันเดอร์ลี นักรบผู้มีสายเลือดชนชั้นสูงแห่งเกาะซอลท์คลิฟฟ์มีความอดทนเทียบเท่าหินผา

เป็นเรื่องราวที่น่าสงสัยของคนทั้งเรือว่าทำไมนักรบหนุ่มถึงยังไม่จับยัยเด็กเปรตหัวแดงนี่โยนลงทะเลให้ฉลามกินๆไปซักที

แล้วหากให้บอกตามตรงเจ้าตัวเองก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าตัวเขาทนยัยเด็กนี่มาได้ยังไง…

ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือคิดผิดที่สถาปนาตัวเองมาเป็นอาจารย์สอนภาษาจำเป็นของสองไพค์ได้

แค่สอนเด็กโข่งอย่างอูลริค ไพค์ ก็ว่ายากแล้ว… แต่บวกกับเด็กจริงอย่างไอส์ลา ไพค์ ว่าตามตรงว่าประสาทเขาแทบแตก


ถ้าหากวันใดวันนึงเขาจะตายกะทันหันเพราะเส้นเลือดซักเส้นในสมองแตกลีธบอกได้เลยว่าเป็นเพราะเจ้าสองตัวนี้ ไม่มีใครตัวไหนตัวอื่นอีกแล้ว


แต่ถึงจะบอกว่าเขามีความอดทนมากแค่ไหนแต่ทุกอย่างก็ย่อมมี “ขีดจำกัด” เสมอ

แล้ว “ขีดจำกัด” ที่ว่าก็มาถึงแล้ว


โครม!!


ไอส์ลาเผลอสะดุ้งสุดตัวเมื่อวัตถุสี่เหลี่ยมถูกปล่อยลงจากกลางอากาศตกลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น มือเล็กกำปากกาขนนกในมือแน่นจนสั่นระริก เมื่อร่างเล็กตั้งสติได้ว่าวัตถุที่ว่าคือ “หนังสือ” ดวงตาสีเทาก็ตวัดขวับมองร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ด้วยสายตาหงุดหงิดทันที


“ทำอะไรของเจ้าน่ะลีธ!! ข้าตกใจแทบแย่!!!”


ลีธเลิ่กคิ้วใส่พลางตีหน้ามึน


“โอ้ ดีนะที่เจ้าไม่เผลอฉี่ราดออกมาน่ะ” ชายหนุ่มว่าหน้าตาเฉยพลางเมินสายตาที่ประกายวาวโรจน์ของอีกฝ่าย มือหนาลากเก้าอี้ไม้มานั่ง เท้าข้างขวายกขึ้นวางพาดบนเข่าซ้ายพร้อมกับเอนหลังพิงพนักในท่วงท่าสบายๆ มือซ้ายยื่นไปเคาะที่หนังสือเล่มหนาที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะสองสามที


“เอ้า ข้าเอาหนังสือเล่มใหม่มาให้ อ่านซะสิ”


ไอส์ลาขมวดคิ้วใส่อีกฝ่ายพลางบ่นงึมงำในลำคอที่พอฟังได้ใจความว่า “ไม่เห็นหรือไงว่าข้ากำลังคัดตัวอักษรที่เจ้าให้มาอยู่เนี่ย”แต่มือเล็กก็ยื่นไปดึงหนังสือปกแข็งสีนํ้าเงินเข้าหาตัวเอง ดวงตาสีเทาเพ่งมองตัวอักษรสีทองบนหนังสือก่อนที่ปากเล็กจะเผลออ้าขึ้น ก่อนจะพะงาบๆ ผ่านไปหลายวิทีเดียวกว่าที่เด็กหญิงจะหาเสียงตัวเองเจอ


“เจ้าเอาหนังสือนิทานกล่อมเด็กมาให้ข้าเนี่ยนะ!!!?”

 

บนหน้าปกปรากฏตัวอักษรที่เขียนว่า Tales and Legends of Westeros...

 

“ARE YOU FUCKING SERIOUS LEITH!!!? ARE YOU FOR REAL!!?”


“เฮ้ ระวังคำหน่อยสาวน้อยตรงนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนก่อนจะแสยะยิ้ม “ก็ดีออกนี่ เรื่องเด็กๆแบบนี้น่าจะเหมาะกับเด็กๆอย่างเจ้า”


“ข้าไม่ใช่เด็กนะ!!!”


ลีธเผลอขมวดคิ้วนิด ถึงเขาจะสนุกกับปฏิกิริยาตอบกลับของยัยเด็กผมแดงหัวกระเซอะกระเซิงนี่แค่ไหนแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบเสียงแหลมๆที่กำลังไต่ความสูงขึ้นเรื่อยๆตามอารมณ์ของเจ้าตัวหรอกนะ ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงกับโต๊ะซักพักเพื่อดึงอารมณ์ของตัวเองกลับมาก่อนที่จะฉีกยิ้ม


“เฮ้ๆ สาวน้อย อย่าเพิ่งบ่นหน่า ลองเปิดดูก่อนสิ ข้ามั่นใจเลยว่าเจ้าจะต้อง….ชอบ” ว่าพลางยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม มือใหญ่ยื่นไปก่อนจะถือวิสาสะเปิดหนังสือให้อีกฝ่ายดู เพียงให้ดูหน้าแรกเด็กหญิงก็ถลึงตาใส่นักรบหนุ่มทันที ดวงตาสีเทาประกายวาววาบด้วยอารมณ์ฉุน

“เห็นไหม หนังสือภาพด้วยนะ เหมาะสำหรับเด็กจะตาย ~”


“ลีธ!!!!”


.

.

.

.


หนังสือที่ลีธโยนโครมใส่หน้ามาให้วันนั้นมีเรื่องราวของตำนานทั่วเวสเทอรอส ตั้งแต่ไวท์วอล์กเกอร์ที่ขี่ม้าตายยกกันมาเป็นฝูงบวกแมงมุมตัวใหญ่เท่าหมาล่าเนื้อหน้าโง่…. ไอส์ลาสมัยเด็กส่งเสียงหึขึ้นจมูกพร้อมใส่ความคิดเห็นว่ากะอีแค่ไวท์วอล์กเกอร์ ลองเจอกองทัพของท่านชลคตเทพดูซะก่อน แล้วจะหนาว (ตรงนี้อูลริคบอกว่าไวท์วอล์กเกอร์มันก็มาจากทางเหนืออยู่แล้ว จะกลัวอะไรความหนาววะ ข้าเลยตอบกลับไปว่า งั้นมันคงจะหายหนาวแล้วอยากจุดไฟเผาตัวเองตายแทน) เหล่าเราชาวเหล็กไหลอุตส่าห์ส่งกองกำลังไปให้ท่านชลคตเทพตั้งเยอะตั้งแยะ จะมาแพ้ศพเดินได้สี่ขาสองขาก็กระไรอยู่ เอาจริงๆพวกมันก็ไม่น่าจะว่ายนํ้าหรือต่อเรือได้อยู่แล้วไม่ใช่รึไง เห็นมะ ไม่เห็นน่ากลัว


แล้วนอกจากเรื่องของศพเดินได้….


ไอส์ลาพลิกหน้ากระดาษที่เริ่มจะเปลี่ยนสีไปตามกาลเวลา จะว่าไปก็สิบกว่าปีได้แล้วมั้งหนังสือนี่…..


ที่เธอหยิบมาอ่านไม่ใช่เพราะคิดถึงเรื่องสมัยก่อนหรืออะไรหรอกนะ…


ดวงตาสีเทาหยุดอยู่ตรงที่เรื่องราวของชาววาลีเรี่ยน….


One fateful day, in the volcanic area known as the Foreteen Fires, they made a shattering discovery….Dragons.


หน้ากระดาษที่อยู่ถัดไปมีภาพวาดของมังกรที่กำลังแผ่สยายปีกแกร่งอยู่กลางอากาศ... สง่างาม…. ตอนที่เธอในวัย12ปีกำลังอ่านออกเสียงให้อาจารย์จำเป็น อูลริคที่นั่งอยู่ด้วยก็ชี้ว่าเมื่อเธออ่านถึงคำสุดท้าย ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายแบบเดียวกับเวลาที่เด็กๆได้ขนม ซึ่งเธอก็ค้านหัวชนฝา เรื่องอะไรที่เธอจะมาเชื่อตำนานหลอกเด็กพวกนี้ด้วยวะ


...They became skilled at sorcery and metallurgy creating uncommon weapons of spell-forged steel


เมื่ออ่านถึงตรงนี้ คิ้วเรียวซึ่งได้รอยแผลเป็นปาดตรงหางคิ้วขวามาเพิ่มก็ขมวดเข้าหากัน….


“เหล็กวาลีเรี่ยน….”


ถ้าพูดว่าในบรรดาเรื่องราวที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้เรื่องไหนน่าเชื่อถือที่สุดก็คงจะเป็นเรื่องนี้… ในหนังสือกล่าวไว้ว่า เหล็กวาลีเรี่ยนสามารถแยกได้จากสีขมุกขมัวผิดปกติ รอยระลอกคลื่นโดดเด่น และความคมที่แม้แต่ดาบที่ถูกตีโดยช่างฝีมือดีที่สุดของปราสาทยังไม่สามารถเทียบได้…..


และไอส์ลาสาบานได้ว่าเธอเคยเห็นมัน…


เหน็บอยู่ตรงเอวของสุนัขหมาป่าแห่งท้องทะเลที่เสือกจมนํ้าไปเมื่อสองปีที่แล้วนั่นแหละ


ปับ!!


หญิงสาวปิดหนังสือในมือตัวเองก่อนจะไอค่อกแค่กเพราะเผลอสูดฝุ่นเข้าไปก่อนจะเก็บหนังสือกลับเข้าที่เดิม..


อาจจะอีกสิบปีถัดไปที่ไอส์ลาจะเปิดมันอีกครั้ง…


ถ้าหล่อนยังไม่ไปเข้าเฝ้าองค์ชลคตเทพก่อนน่ะนะ


…….


ย้อนกลับไปตอนเด็กอีกนิ๊ด


ไอส์ลาได้ลายมือมาจากอูลริค ไพค์

ตวัดๆอ่านยาก อ่านได้คืออภินิหาร แต่อย่างน้อยก็เขียนรู้เรื่องเป็นดี (ถ้าสามารถแกะข้อความออกได้น่ะนะ)

ส่วนลายมือของนักรบสายเลือดชนชั้นสูงคนนั้นน่ะเหรอ

มีระเบียบ อ่านง่าย ตวัดเล่นหางเล็กน้อย สวยงาม…

แต่ทั้งๆที่เป็นคนสอนอูลริคกับเธอเขียนแท้ๆ กลับกลายเป็นว่าไอ้ลายมือสวยชลคตเทพตะลึงนั่นกลับไม่ได้เผื่อแผ่มาทางลูกศิษย์ทั้งสองคนเลยซักนิด (มีแต่ลูกศิษย์ทั้งสองคนเผื่อแผ่ให้กัน รวมแล้วเป็นความไก่เขี่ยระดับคูณล้าน)

ลีธเองก็บ่นๆอยู่ว่าทำไมวะ อูลริคก็ได้แต่หัวเราะฮ่าๆ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ….

ส่วนข้าก็กลอกตาใส่ลีธไป เจ้าจะบ่นไรนักหนาวะ

จะว่าไปแล้วหากให้เปรียบว่าลีธ ซันเดอร์ลีเป็นเหมือนอะไร….

ก็คงเหมือนกับ

“เจ้าจะยังโอ้เอ้อีกนานมั้ย คัดต่อไปสิวะ!

ไอส์ลาถอนหายใจพลางกลอกตาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“Yes, Mom”

---
 
บาย
 
บายค่ะ หนูขอโทษ หนูขอโทษที่ขุ่นลีธมี OOCness เต็มไปหมด แงง๕๕๕ ตอนแรกถามพี่แอ้มมานิดเดียว คือไม่กะจะแต่งส่วนที่มีตัวละครคนอื่นอยู่แล้วเพราะกลัวไม่ตรงคาร์ แต่วินาทีที่พิมพ์ช่วงกลางๆคือแบบ..... //นี่ฉันจะเขียนจริงๆเหรอวะ แต่ถ้าไม่เขียนมุมนี้มันก็ย๊ากยาก เอาไงดี จะเอาจริงดิ //สุดท้ายก็เขียน
 
จะว่าไปขุ่นลีธควรกลายเป็นเพลเยอร์ได้แล้วค่ะ................
 
ส่วนอูลริคไพค์ก็ยังกลับมาในตอนนี้จะว่าไปก็ไม่มั่นใจคาร์เหมือนกัน (ว่าแล้วก็แอบจิ๊กแท็กพี่แอ้มศรีมา)
 
เมนพ๊อยท์คืออะไร จริงๆมันมีด้วยเหรอ จริงๆโฟกัสที่ตำนานไหนหนูยังไม่รู้เลยแงงงง๕๕๕๕๕๕๕๕ (กราบขอโทษค่ะ บาย บาย บาย ฟฟฟฟ)
 
เจอกันเอนทรี่หน้าเมื่อเดธไลน์เข้ามาค่ะ
 
PS. อาถรรพ์หลงวันยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องสำหรับเดธไลน์อีกอทนะคะ เว้นท์มาทีไรงงวันทุกที
(วันนี้ตื่นมาด้วยความมั่นใจว่าวันนี้วันที่20 สบายใจมากว่ามีเวลาปั่นสองวัน.................................. //จนกระทั่งโดนปฏิทินปักเข้าที่เข่---) บ้าจริง...
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ѡеĵط磬߿ɳ½άصˮ߲ˣ ص 3DD͸ ֹҹҪϢ

#7 By http://blog.sina.com.cn/u/2932546014 (200.38.87.247|14.221.1.45, 200.38.87.247) on 2015-08-12 14:06

<a href="http://www.siymo.com/">Щ``</a>

#6 By http://www.wolfgaardarmoury.com/%E3%83%AD%E3%82%B9%E3%82%B3-rothco-c-17.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-08-23 08:35

<a href="http://www.cdromaccess.com/%E3%83%AB%E3%82%A4%E3%83%B4%E3%82%A3%E3%83%88%E3%83%B3-louis-vuitton-c-348.html">Louis Vuitton </a>

#5 By http://www.colosseum-revue.com/%E3%83%80%E3%82%B3%E3%82%BF-dakota-c-148.html (216.244.80.58|216.244.80.58) on 2014-06-30 12:12

<a href="http://www.rachelbigler.com/%E7%BE%8E%E9%A1%94%E5%99%A8-c-63.html"> </a>

#4 By http://www.salvavena.com/%E3%83%AD%E3%83%B3%E3%83%AF%E3%83%B3%E3%82%BAlone-ones-c-195.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-06-26 15:34

<a href="http://www.jetznightclub.com/%E3%81%9D%E3%81%AE%E4%BB%96-c-8.html"> 4</a>

#3 By http://www.lifestyledietitian.com/%E7%85%A7%E6%98%8E-c-23.html (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-06-23 14:04

แก้ไข: ลืมหักเวลาที่เกินมา ขออภัยค่ะ Y_Y แก้ผลตอบแทนสุดท้ายจาก 700 เป็น 630 แทนนะคะ

#2 By EGoT on 2014-05-22 20:58

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 7,559 ตัว
รวมทั้งหมด 7559/7 = 1079.86
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 700

#1 By EGoT on 2014-05-22 20:49